indo4
Java Borobudur
Wielka świątynia buddyjska Borobudur na Jawie ma niezwykłą konstrukcję, a jej układ oraz program religijny, filozoficzny i dydaktyczny zawarty w dekoracji stanowi rezultat przemyśleń uczonych, kapłanów i mnichów. Cały zespól jest w zasadzie gigantyczną stupą, największą świątynią buddyjską na świecie.
Borobudur leży na płaskowyżu Kedu, 42 km na północny zachód od Dżogjakarty. Badania historyczne, archeologiczne oraz analiza formy architektonicznej pozwoliły ustalić, że wzniesiono go na początku IX w. n.e., za panowania potężnej dynastii Sjailendrów. Prawdopodobną datą ukończenia budowy jest 824 r. n.e. Największą buddyjską świątynię na świecie stawiano przez około 75 lat, w czasie, gdy w Indiach, pod naporem hinduizmu, buddyzm upadał. Tylko około dwustu lat spełniała ona funkcje religijne. W 1006 r. n.e. wybuch wulkanu Merapi wstrząsnął budowlą, na którą spadł deszcz popiołów i tufu. Kiedy ośrodek władzy ostatecznie przesunął się do wschodniej Jawy, sanktuarium zostało opuszczone i w niedługim czasie porosła je tropikalna dżungla, niszcząc i rozsadzając denne mury.
Borobudur został ponownie odkryty w 1835 r., kiedy wojska brytyjskie zajęły Jawę. W 1900 r. niegdyś majestatyczne sanktuarium przypominało składowisko gruzu. Rozmiar zniszczeń pobudził holenderskie władze kolonialne do podjęcia natychmiastowej akcji ratunkowej. W latach 1907-1911 dokonano rekonstrukcji świątyni. Prape, którymi kierował młody, niezwykle uzdolniony inżynier Theodoor van Erp, przekroczyły swoimi rozmiarami wszelkie znane dotąd przedsięwzięcia konserwatorskie, wytyczając na długie lata ich standardy. Holenderski naukowiec, podchodzący z wielkim szacunkiem do prawdy historycznej, dążył do najwierniejszej rekonstrukcji kompleksu.
W 1911 r. prace
Wielka świątynia buddyjska Borobudur na Jawie ma niezwykłą konstrukcję, a jej układ oraz program religijny, filozoficzny i dydaktyczny zawarty w dekoracji stanowi rezultat przemyśleń uczonych, kapłanów i mnichów. Cały zespól jest w zasadzie gigantyczną stupą, największą świątynią buddyjską na świecie.
Borobudur leży na płaskowyżu Kedu, 42 km na północny zachód od Dżogjakarty. Badania historyczne, archeologiczne oraz analiza formy architektonicznej pozwoliły ustalić, że wzniesiono go na początku IX w. n.e., za panowania potężnej dynastii Sjailendrów. Prawdopodobną datą ukończenia budowy jest 824 r. n.e. Największą buddyjską świątynię na świecie stawiano przez około 75 lat, w czasie, gdy w Indiach, pod naporem hinduizmu, buddyzm upadał. Tylko około dwustu lat spełniała ona funkcje religijne. W 1006 r. n.e. wybuch wulkanu Merapi wstrząsnął budowlą, na którą spadł deszcz popiołów i tufu. Kiedy ośrodek władzy ostatecznie przesunął się do wschodniej Jawy, sanktuarium zostało opuszczone i w niedługim czasie porosła je tropikalna dżungla, niszcząc i rozsadzając denne mury.
Borobudur został ponownie odkryty w 1835 r., kiedy wojska brytyjskie zajęły Jawę. W 1900 r. niegdyś majestatyczne sanktuarium przypominało składowisko gruzu. Rozmiar zniszczeń pobudził holenderskie władze kolonialne do podjęcia natychmiastowej akcji ratunkowej. W latach 1907-1911 dokonano rekonstrukcji świątyni. Prape, którymi kierował młody, niezwykle uzdolniony inżynier Theodoor van Erp, przekroczyły swoimi rozmiarami wszelkie znane dotąd przedsięwzięcia konserwatorskie, wytyczając na długie lata ich standardy. Holenderski naukowiec, podchodzący z wielkim szacunkiem do prawdy historycznej, dążył do najwierniejszej rekonstrukcji kompleksu.
W 1911 r. prace
Adres www: http://200.251.233.213
